یک عمر با حسین علیه السلام

نامردی ست نظاره ی بی نهایت حسین(ع) تنها از چارچوب عاشورا...
حسین(ع) را باید از فطرس پرسید و از رشته های کسای یمانی سراغ گرفت... باید از تیزی شمشیرهای صفین و نهروان وجمل سوالش کرد و در سال های پیش از یزید به تفکر نشست
حسین(ع) یعنی هر لحظه هزاربار شهامت ... هزار بار ایستادگی ... هزار بار صبوری ... هزاربار سیاست ... هزاربار شهادت و هزاران بار بندگی

شرمنده ام

این شعرها برای دلت نان نمی شوند...

سانسور

شبیه تکفیری ها شده ام
حرف هایم را
زنده زنده سرمی برم

با لهجه ی مادری غزل می خوانم

صبح است و لبت به بوسه ای شیرین کن

تا آخر شب اسب صفا را زین کن

من عاشق خنده های نابت هستم

شهر رخ خود به خنده ای آذین کن

تا بوده چنین بوده و تا هست چنین

با بودنت آرامش من تأمین کن

بالایی من، طواف تو آئینم

دیوان غزل کتاب این آیین کن

گنجشک ترین مقیم احساس تو ام

کم‌تر دل کوچک مرا غمگین کن

یک عمر شدم دخیل چشمت ، حالا

چشمی بگشا و یک نظر آمین کن

با لهجه ی مادری غزل می خوانم :

"اِی سوزگَنُمی، دل غمَ پُر خین کن"!¹

---

1: به لهجه ی دزفولی - ای سبزه ی گندمگون، دل غم را پر خون کن

بر قبله و محراب عبادت صلوات

بر قبله و محراب عبادت صلوات
بر مهر و سجود و ذکر و قامت صلوات
بر بال قنوتمان دعا آوردیم
با نیت قرب و استجابت صلوات

تفسیر مقاومت

تفسیر مقاومت خَـم گام شهید
ایثار و حماسه دست‌ بر جام شهید
در بارش بی امان موشک ، دزفول
صدها گل تازه داشت با نام شهید

خرمشهرم

خدایا، شهر دلم خرم نیست ، آزادش می کنی؟

من و موشک

بچه بودم که کوچه مان پرشد
از صدای بلند موشک ها
شاید آن وقتها نفهمیدم
از کجا مرگ می شود پیدا

مادرم مضطرب صدا می زد
هی کجا می روی؟ بمان دختر!
چشم هایم به آسمان ... موشک،
در نگاهم شبیه یک کفتر

موشک بی ادب به هم زد زود
بازی کودکانه را با غم
جیغ هایم به آسمان پر زد
"استپ اینجا شهید شد یارم"!

موشک، این رسم آشنایی نیست
آخر قصه را چه بد گفتی
من که با تو بدی نکردم خب
شهر من را چرا تو آشفتی؟

دزفول در نگاه امام خمینی

امام خمینی (ره) :
آنها هر چه دارند ما ارزش انسانى‏ داریم و خدا داریم. شما ببینید که اینهایى که ادعاى طرفدارى از خلق و طرفدارى از عرب مى‏کنند با خوزستان چه مى‏کنند، و با دزفول عزیز چه کرده‏اند.

برای لیلا حاتمی

دست مریزاد ، خانم بازیگر!
به حراج گذاشتی تمام خاطرات دنیا از نجابت زن ایرانی را
لبخندهای هرزه ی جامعه ی جهانی، مبارکت باد
حالا که تق تق کفشهایت

از سرخی خون جوانان هم وطنت گذشت و

"رد کارپت" های آن ور آبی را آذین داد
 نه خواندن " یا ایها المزمل " ، شیدایت کرد و

نه چادر سرکردن و قدم زدن های هر شب تنهایی.  
دلم برایت می سوزد
می توانستی بانوی با ابهت شرقی باشی
 و حالا
حتی به حکم قانونهای خود نوشته غربی هم "لیدی ایز فرست" نماندی!
حالا که مستانه جام عفافت را به سلامتی بوسه ای حرام نوشیدی،
ای کاش لااقل
عاقبت کیف انگلیسی را
روزی چندبار مرور می کردی ...